"FACINGFACES 2002 - 04" SELECTED POETRY (Part 2)

Zingende vogel

In de diepte van je verbeelding
ligt de zolder met de schatten
die je als kind daar hebt opgeborgen.

Eenzame stilte zet die deur op een kier
Noodt je, om in herinnering te toeven.

De stoffige koffers bevatten de kleding van je jeugd,
de tafels en stoelen, staan weer in de kamer van je ouders.
Een versleten schemerlamp werpt een ander licht,
op verhalen die vroeger indrukwekkend leken.

Waar is dat kind gebleven?
dat speelde met veel te grote schoenen
en bruidssluiers maakte uit Mama's oude gordijnen.

Zingt het nog op de schommel van de eenzaamheid?
Of staart het de vogels na, die uit de tuin der herinnering opstijgen?
Dromend dat het ooit de muren kan ontvluchten die de wereld buitensluiten?

Waar is het kind gebleven? Dat later vrij wou zijn.

Ze liep de wereld in met armen vol met dromen
tot ze struikelde over de hinderlagen van het leven.
De scherven sneden wreed het onschuldig blanke vlees.
De wonden waren diep, de littekens voor 't leven.

Verminkt door al te harde waarheid
mankte ze verder weg van huis.
Verbrandde bruggen stonden jaren
tussen haar en 't ouderlijk huis.

Opnieuw alleen, gevangen tussen andere muren
zoekt ze opnieuw de schommel en de vogels.

De zoektocht leidt langs vreemde wegen
en met een omweg komt ze thuis,
waar niemand meer woont
en ook de zolder leeg is achtergebleven.

Daar staat ze, kijkt het raam uit,
en ziet de vogels die de tuin ontstijgen,
dromend van een vlucht naar haar verleden.

Vanbinnen blijft ze stil.
Ze zingt weer op haar schommel
en sluit de wereld buiten voor haar verminkte leven.

De wonden helen veel te traag en jaren gaan verloren.
Pas als ze mensen ontmoet
die vertrouwen schenken zonder oordeel,
komt schoorvoetend haar vertrouwen terug.
Helpt de muren neer te halen
rond haar zonderling bestaan.

De zon begint te schijnen
in de veel te kleine tuin.
De muur breekt open.
Ze wandelt over puin en leed
en ziet een grote wereld opengaan.

Ouder, wijzer, rustiger geworden,
glimlacht ze om de schommel
en vliegt net als de vogels over muren.

Ze deelt haar zon met anderen
en zingt nu overal.
Haar schommel hangt op zolder
onder weer een ander licht.
De deur die op een kier stond,
draait nu rustig kriepend dicht.

© Lilith Kenis - Belgium